Të shoh që perëndon
dhe të kam zili.
Ti ikën,pa dhënë shpjegim.
Të qëndrojë dhe pak,nuk lut ditën.
Nuk ke frikë errësirën
që pas teje do të shtrihet.
Thjesht ulesh ngadalë, në qiell
ngjyrat e tua shpërndan.
Si të duash të thuash,që çdo fund
mund të ketë bukuri.
Por unë,u vështirësova shumë
të iki nga çdo gjë që më lëndoi.
Por sonte,duke të parë
që po ikën përsëri,kuptova.
Ndoshta erdhi koha dhe unë
të lë brënda meje,diçka të perëndojë.
Sa shumë dua të të ngjaj.
Mbaja njerëz,çaste dhe versionin
tim të kaluar.
Thua se do të ndaloja kohën,
duke e mbajtur me duar.
Dielli im që kurrë smë le
mes errësirës.
Akoma kur ka re dhe kur bie shi.
Ti gjen mënyrën,ëmbël të depërtosh
të më ledhatosh fytyrën!!