Nuk bëra zhurmë për të më parë,
era di vetë ku çon aromën e luleve.
Nuk kërkova fron mbi askënd,
veç një vend ku shpirti të mos përkulet.
Mësova se drita më e pastër
nuk verboi kurrë askënd.
Ajo vetëm ndriçon rrugën
e atyre që ecin me zemër.
Nëse një ditë më kujton,
mos kujto fjalët që thashë.
Kujto qetësinë që lashë pas,
sepse ajo është firma më fisnike e njeriut.
Dhe nëse heshtja ime të duket poezi,
mos e lexo me sy…
lexoje me shpirt.