Ditën që linda, veç vaji u dëgjua,
pa ditur pse qaja, as kë kërkoja.
S’thirra asnjë emër, s’dija ke ta doja
Nisa të ecja, me hapa të rëndë,
por s’mbaj mend kush më kapi për dore.
Kush më ngriti kur rashë, kush më tha: “Mos u tremb!”
Se jeta nis me vaj, me një të qarë të vërtetë,
dhe ecën mes gëzimesh, mes dhimbjesh në jetë.
Ndoshta kështu është rruga që na është dhënë,
nga loti i parë, deri te qeshja në sy.
Lindim duke qarë, pa ditur pse kemi ardhur,
as ku do të shkojmë, as kush është këtu për ty!