A e di shtëpinë time?
Pyesnin sytë e saj.
A do të vish tek unë?
Belbëzonin buzët,
me atë dridhjen e një fjale
që s’di ku ta vendosë mallin.
E di, nënë. Do të vij,
tha mikja ime,
me lotin pezull në sy.
Pak më vonë,
pyetja u përsërit.
A e di shtëpinë time?
A do të vish tek unë?
Unë isha aty.
Dhe brenda meje
diçka trokiste pa zë,
si një derë e vogël
që s’guxonte të hapej.
Mikja ime ,
një grimë e imja
në afërsinë e saj.
Ndoshta ndaj
nëna e mbante me sy,
sikur në fytyrën e saj
të prekte një cep
të emrit tim.
Po, nanë, do të vij…
Dhe fytyra e nënës
mblodhi pak qetësi.
Vetëm pak.
Pastaj pyetja
u kthye sërish,
e imët,
e palodhur:
A do të vish tek unë?
— Do të vij.
Dy fjalë.
Dhe tri palë sy
që nuk dinin
ku ta fshihnin vajin.
Dikur
ishte nëna që më priste.
Tani
kërkonte ardhjen time
nëpërmjet një mikeje.
Shtëpia ishte aty.
Muret nuk kishin lëvizur.
Vetëm vetmia
kishte mësuar
të pyeste.
Mikja iku.
Nëna e ndoqi me sy.
Unë mbeta pranë saj,
me lotin që s’binte,
por më rrinte në buzë
si një fjalë e pathënë.
A e di shtëpinë time?
A do të vish tek unë?
Dhe atëherë e kuptova:
nuk po pyeste
për shtëpinë.
Po kërkonte
dikë që të vinte
nga unë.