Ku më gjete,
që më zhveshe
deri në palcë të shpirtit tim?
Me një puthje më ndeze,
me tjetrën më trete—
unë zjarr, ti zjarrimi im.
Të rrëmbeva një buzëqeshje,
ti ma ktheve me një shikim;
dhe nata u bë dëshirë,
ku çdo frymë mori kuptim.
Mos më pyet ku isha,
as nga erdha atë mbrëmje;
ti më gjete në një ëndërr,
unë të gjeta në një zemër.
Nga syri im te syri yt
u tret një lot i përmalluar;
nga syri yt te shpirti im,
u bë det i trazuar.
Mos ma zgjo atë ëndërr,
lëre pak të më dhembë;
se dashuria, kur digjet,
edhe dhimbjen e bën këngë.
Aty ku buzët vure ti,
ende buron një zjarr i fshehtë;
dehu, o shpirt, me dashuri,
se kjo natë zhvesh bukuritë.
Buzët humbën mes buzëve,
fjalët mbetën veç magji;
trupi foli zjarr e flakë,
digjet shpirti si qiri.
Ç’të shohësh, moj e bardhë,
më thuaj pak që këtej,
si e ruajte atë drithërimë,
që në kujtesë dua ta ngre.
Brenda vetes u kompozova,
si durimtare, e shenjtë;
ta fala ëndrrën dhe frymova,
veç mos më humb, o mik i shtrenjtë.
Aty ku buzët vure ti,
ende buron një mall i kulluar;
dehu, o shpirt, me dashuri,
nga ai zjarr që s’është shuar.
Buron bora, pihet ngadalë
aty ku pimë të dashuruar;
dhe vendi ku më preke dikur
mbeti burim i pashteruar.
Mos ma fshij këtë lot,
lëre të rrjedhë i lirë,
në lumin tërë dëshirë,
të dehet hëna me dritë.
E nëse nata na harron,
të sjell ndërmend se dikur
të lulëzonin sytë në fytyrë,
le të na kujtojë dhe një yll;
mes shtratit, në mugëtirë,
dritë e kaltër, pa të gdhirë…