Miresia nuk eshte privilegj
As stoli për tu mburrur
Ajo është frymë që lind
Kur shohim tjetrin si veten
Kur loti huaj bëhet pasqyrë
E shpirtit tonë
Unë besoj se çdo gjest i thjeshtë
Një dorë e shtrirë një fjalë e butë
Është arkitekturë e padukshme
Që mban botën të mos shembet
Nuk ka nevoj për tituj
As për libra të lexuara me zë
Ka nevojë për zemra që ndriçojnë
Pa kërkuar lavdi
Por njerëz që nuk masin dashurinë
Me fjalë por me praninë e tyre
Dhe kur një zemer e paster shfaqet
Ajo nuk gjykon ç ke berë
Ajo të mbulon me ngrohtësi
Si dielli që nuk zgjedh
Kë të ndriçoj