Mbi shpinën tënde, grua, natë pas nate,
peshon një botë e tërë,
dhe ti ecën zvarrë, po po …ecën zvarrë mbi xhama të thyer,
me gjunjët e gjakosur nën errësirën që nuk ka mëshirë.
Mbahu….Mos guxo të lëshosh pe…
Në atë guvë të ftohtë ku drita të duket si një gënjeshtër e vjetër,
atje ku vetmia të pikon direkt në zemër si acid që të gërryen gjallë,
Dije se ..ne kemi qenë të gjithë.
Kemi vdekur. Kemi ngrirë.
Dhe jemi ngjallur sërish!
Dhe vijnë ata… shpirtrat komodë me këshilla të gatshme,
njerëz të mirë, ndoshta, por tmerrësisht të verbër,
që të bërtasin nga divanet e tyre:
“Mjaft u ankove, ec përpara!”
Por ata nuk e dinë.
Nuk e dinë çfarë do të thotë të përpëlitesh në fundin e një ferri të ngrirë,
vetëm e vetëm që fëmijët e tu të mos e ndiejnë rënien,
që ata të mos prekin fundin.
Në skëterrën tënde, ata nuk kanë zbritur kurrë!
Ndaj guxo.
Armatosu duke tërbuar këtë heshtje që të mbyt.
Shtrëngoji dhëmbët derisa të dhembin, gjakose shpirtin po mos ndalo,
sepse në këtë univers të thyer,
sytë e tyre të vegjël shohin te ti të vetmen gjë të vërtetë “botën e tyre”
Dielli nuk ka vdekur, dëgjoje… ai thjesht po merr frymë nën tokë, duke pritur ty.
Mos i dëgjo zhurmat e botës.
Kthehu te vargjet, te arti, te ajo dritë që lind në heshtje.
Shih sytë e atyre nënave që kanë kaluar të njëjtën vdekje dhe sot guxojnë të buzëqeshin.
Dhe…sapo të thyesh këtë mur të zi që ke përpara,
të pret një qiell i egër, i tërbuar nga bukuria,
një oqean ëndrrash aq të pastra për ty dhe për ata,
sa do të të ndalin frymëmarrjen!
Nuk ka natë që zgjat përgjithmonë.
Kur drita të lindë, ajo do të ketë saktësisht sytë e tyre.
Ndaj të them, luaneshë…
Lufto. Sepse agimi i fëmijëve tuaj mban vetëm emrin tënd.