E vodha diellin kur zemra rënkonte
Më ngjante si delfini mbi dallgët Jon
I zjarrtë, përkëdhelës si lëkura jote
Kur mërmërie mbi mua gjithë pasion
Qerpikët e tij futen nën çarçafët e mi
Krihnin aq ëmbël sa shkriu këmisha
Bëra çfarë s’bëra u lava me lotët e mi
Kur nuk të pash o zot u bëra si bisha.
E vodha diellin sepse më ngjau me ty
Kur më puthje s’kaloja dot pështymën
Rrezja e argjendtë më vezullonte në sy
Më pushtonin siç ti më merrje frymën
E vodha atë diell, se ca ethe m’i ndezi
U rrotullova se mos digjesha shumë
Djegia më e bukur, ndodh atij mëngjesi
Kur feksi gjysmëhëna, më zuri në gjumë