Mani i bardhë ku mblidheshim me fmijët e lagjes, nuk ashtë ma,
Plepat anës baçes, mbjellë nga dora jote,
Kanë rrok kaltërsinë qiellore,
Pasqyruar në shpirtin e bamë prag,
E fjalën me ftyrë drite.
Në oborr nga rrajtë e dikurshme
Çilin dranofila me luleborën
E kundërmojnë aromë pranë ullinit pa çil za,
Pllumat e dinë, ti babë, që kanë ndryshu fole me kohë,
Por edhe zogjtë e zogëzat kanë fluturue
Dafina harliset degëzash Reja e zhegut nan ta vjen nej korril në përvlim,
Pema e vjeter në krah të majtë të pusit të dikurshëm mushet plot me shega,
Veç lëvozhga e tyne çahet si dikur që shpikeshe ena e vjetër
E kokrrat e pamujtun m’e i majtë bashkë.
Midis Drinit që digjet flakë prej mallit,
Herë i shterrun e herë i dalun prej shtratit,
E malit ku lind hana e preron dielli
Shtrihen fusha të pazot ku nusnojnë vila të virgjëra luksoze me sy të hapur nga rrugica.
Heshtja mretneshë bërtet rrugëve
Veç kur ja prishë qetësinë ndoni i moshuem me rruzare në dorë që lutet me i dalë shpirti pranë bimës së vet.
Rrëzë malit lulevjollca Zot më jep sy me pa gjithë nur
Pak ma naltë shpinës së malit të shtruem
Kofila e verdhë pret fëmijët me e perkdhelë
E me të me zbukurue shpinë
Sherbela autoktone pret me këput dikush dhe melhem me ju ba dikujt deri përtej oqeanit si atëherë.
Kafshët shpiake kanë dalë faret
e gomar nuk ka ma
Te tanë janë ba kuaj në fluturim
Kanë lanë diell, hanë e yjet jetim
“Veç Fabrika e Ziftit për ditë e tuj lulëzue gjuhëve të huja
Ti i ke pa, o babë
i ke nigjua që dhe
të vdekurit në varreza nuk i trishton vetëm vetmia për një lule në ditë festash,
por loti i frikës së fshatit në mungesë të një Odiseje
për të ikurit se mos o Zot
të kenë ngrënë frutin e lotusit.