Ikja më kërkoi
të shkoj me të një copëz rrugë.
Në qiellin e pastër të fluturoj,
si një hije në muzg.
Të endem e lirë
pa mendime të trishta,
të zhytem në errësirë,
të gris dëshirat e brishta.
E aty me diellin të luaj,
si në një lojë pa lojtarë,
ku xhelozojnë dhe yjet,
tek më shohin si fitimtar.
E bota një zbrazëtirë mu duk,
një labirinth pa shteg,
e etur me ikjen vrapoj,
shpirtin si stacion të fundit zë e prek.