Ajo i lyente qerpikët e fatit
Me të gjitha ngjyrat e stinëve në mbarsjet e tyre,
Me vrullin e një maniakeje turrej
Të shihte ç’do mbillej nga ngjizjet
Ajo herë qeshte me të madhe
Dhe diej vere çmendte të shkëlqenin,
Herë trishtimin tenit të fytyrës nga vetmia vishte
Si një pastel i lehtë vjeshte,
E herë qante ngashërimesh si dimri në rrebeshe
Ajo dehej në të gjitha ngjizjet
E çmendej fatesh teksa krihej,
Si një perëndeshë e tokës në pranverë të dukej
Qoftë dhe për një çast kur me dashurinë mburrej.