Dikur dielli
perëndimin e prekte,
në mbrëmjet e gjata
në verë.
Në fusha luledielli
netët flakë digjeshin
e mëngjeset
vinin pa u ndjerë.
Nën frymën e epshme
të mbrëmjeve që shuheshin,
kalova dy herë i humbur.
Para flokëzezave
që dikur
ua ktheva shpinën,
e biondeve
që s’ua kuptova gjuhën!
Se i ri isha,
e drita më ndizte
dhe errësira
më mbushte me hije.
E si mund ta dija
në atë kohë keqkuptimesh,
se cila
ishte më e mira!