Ne jena njerëz që dimë shumë.
E dimë dijen përmendsh.
Dirigjojmë deri aty sa me e lanë dijen pa mend,
se filozofinë e kena ba zhele me kohë.
Ne ndijmë fort edhe si me ia mësu tjetrit.
Ia mësojmë tana trajtat e lakimet e jetës. Veç kur fillon me e kalue cakun,
ia mësojmë si me ulë tyten,
mos me ia cenu naltsinë.
Ia mësojmë si me u ndi inferior,
si me e majt vendin që, sipas nesh, i takon.
Ne jena njerëz që dimë shumëçka.
çdo fjalë,
çdo term,
çdo kuptim ia dimë.
Dimë edhe me i përdorë fort.
I përdorim me za,
me shkrim
e me figurë.
E bajmë artin me folë me vedi,
po rrallë ata qe e shohin atë…
Ne dimë fort
dojmë me dijtë çka ban secili që din pak ma shumë se ne ,
mos me hupë asgja,
tue e çue dijen në stadin ma të nalt të individualizmit.
Edhe unë që po shkruj di ma.
M’kanë mësu me dijtë shumë.
Po mendoj se dijen duhet me e dorëzue para atyne që dinë ma shumë prap.
Jam e qetë gjithsesi
se nuk asht vetëm dija që të ban njeri.
Këtë e mësova me vonesë
por që që në praktikë mka vlejtë sa tana dijet e botës.
Me dijtë me e dashtë
tjetrin porsi vetveten
asht shkollë më vete.
Ne e kena shembë atë shkollë.
E sot, prej saj, as rrënojat nuk gjenden ma. Veç dimë se ka pasë dikur nji histori që ka ekzistu.
Mbase. Ku me ditë.
Ne dimë, pra, fort.
Aq fort dimë, sa në fund,
kur kena me e pasë ngushtë,
ka me ardhë gjithmonë dikush i huj
me na mësu çka me ba.
Ne nuk kena msu ala me dashtë , po
Ndasht ..