Sot,
S’po di të qesh,
Harruar kam pranverën,
Lulet e saj përmbi flokë s’po ja njoh,
As at’ arome dashurije,
As ato dy sy fëmije.
S’po I shoh.
Dhe diellin topth të zjarrtë mbi det,
mikun tim të jetës,
Harruar kam për dreq.
Rërën butazi nën shputat zbardhur,
Ç’djenjë lirie,
Harruar, sa keq.
Harruar kam, dhe puthjen zjarr nëpër buzë, Është mëkat e di,
Sot s’po di të qesh,
Mjerisht s’po di.
Harruar më janë fjalët, që më ngrohnin shpirtin,
Si një prush në mangallin e gjyshes time të ndjerë,
vitet shkuan si kokrra tespiesh,
Na ish një herë…
Mos ma merrni buzëqeshjen,
që më dha nëna kur linda,
As të bardhën ditë,
mos ma fikni se unë shuhem,
Dhe në dritë.
Në shilarsin e kësaj jete,
Mbahem fort dhe pse lëkundem,
Dhe në ka marramëndje,
Mundem.
Shkrumb u bëfsha,
Në harrofsha,
Sa e bukur është kjo jetë,
Se në shpirt kam ende shpresë,
Dhe një zemër që troket.
Qielli me gjithë yjësi,
Dhe e shtrenjta ime tokë,
Edhe ndjenja dashuri,
Janë të mijat botë.
Se ku ka një shkëndijë jete,
Ka një dashuri,
Ka një fuqi, që ngrihet,
Për çudi!