Lëviz si gisht bebeje,
agimi harron dritën e bardhë.
Në thoin tënd ngul shikimin
ku rri varur një qiell pa damarë.
Pemët thithin etjen e natës
era qëndis plagë me muline mjegulle.
Një zog i padukshëm diku nëpër natë
çel vezë në thellësi heshtjeje….
Aty-këtu, në mes të ëndrrës
pa fytyrë e me duart lidhur
prek botën e zezë të natës
me gishtin e palindur….