Tetorit të magjishëm,kur vjeshta mbretëron
gjethet mbushin tokën si kujtim i harruar.
Në park,stoli i vetmuar me veten kuvendon,
gjethet e rëna, çdo cep ia kanë mbuluar.
Pak vend pastrova, s’desha t’i lëndoj,
një falënderim në ajër erdhi me ngut.
Nga ahu aty pranë një gjethe fluturoi,
në prehërin tim me gjysëmdëshire u fut.
Fillova ta përkëdhel këtë qenie të brishtë:
“Më thuaj”, tha, “a s’jam e bukur?”
Tek e shihja pa jetë më theri në shpirt,
mbi degët, dikur, plot jetë qe dhe e lumtur.
“Që nga pranvera, kur isha e sapolindur,
jetës i dhashë ngjyrë, e botës pranverë.
S’bëra ndonjë mëkat, s’qeshë e pabindur,
por s’e di pse më flakin si send pavlerë?”
E ledhatova butësisht atë zë që dridhej,
fjalët e saj ma rënduan shpirtin pafund.
“Mos u mërzit,” i thashë, “edhe njerëzit bien,
vrasjet, aksidentet, jeta e vështirë i këput.”
Një vajzë të mitur, pa e pyetur, e martojnë,
injoranca te ne njerëzit, s’njeh cak e kufi.
Fillimisht e duan, më pas e dhunojnë,
veç pse fëmijë e martuan,pa e lënë të rritej.”
.
Gjethja në dorën time, u drodh, ndjeu frikë,
lirinë e saj kërkoi, si fëmijë i pabindur.
Dhimbja çdo çast i rridhte nën qerpikë,
veten pyeti pse duhet të vdes gjithçka e lindur?
U rrënqetha i tëri, sikur heshtja në shpirt,
fjalët e gjethes më shkaktuan dridhje.
Ndonëse ishte qetë, dëgjova një britmë,
edhe natyra po e përjetonte këtë dhimbje.