Nënë, mbrëmë erdhe në ëndërr.
Pashë njërin gji të zbuluar,
por nuk kishe në prehrin tënd foshnjë.
E njoh atë duhmë, nënë,
goditjen e gjirit të një Ajkune
kur mallkonte.
Shshshsht…
Këtë herë s’ka vend për mallkim, nënë.
Dhe gjama e një mallkimi të vjetër
s’i ndahet një qivuri.
Por ti e di:
s’na ka hije vaji
kur të vdekurin e kemi vrarë vetë.
Shshsht…
Nënë, hëna nuk do të lindë sonte,
as llamba me vajguri
në kullën e vjetër
s’do të thyhet pas mesnate.
Por një gjë tjetër, nënë:
një shpend i purpurt
kërkon të futet në terrin e oxhakut,
i arratisur prej frikës.
Deti i saj përzien, nënë,
qumësht të idhtë
në rrathë rezonues grahmash.
Po protestohet.
Oh, nënë,
ta shoh gjinin e zbuluar
dhe njoh namën e vjetër,
goditjen e gjirit.
Por besoje, nënë:
këtë herë
Ajkuna është shtatzënë.
Bëj gati shtrojet.
Shshsht…
Mos pyet për të atin.
Se kush është i ati,
e dinë veç flamingot.