Hapat e vegjël nisa,
në oborrin e shtëpisë,
edhe gjunjët i grisa,
këmbadoras tuj lëvizë…
Si një fëmijë që isha,
oborri m’dukej i madh,
të ecja mirë nuk dijsha,
ai më dukej si livadh!
Zemra ime e vogël,
më rrihte në kraharor,
kishte dashuri të ëmbël,
e bukur si një kurorë…!
Hapat e parë unë hodha,
n’oborrin e fëmijërisë,
në këtë vend seç mblodha,
kujtimet e vegjëlisë…
Hapat në oborrin tim,
kurrë nuk do t’i harroj,
aty i nisa me guxim,
dhe do vazhdoj sa të rroj…!