Episodeve të jetës,
vonesa të paparashikuara,
pritjesh të gjata,
shpirtin raskapitin.
Pritje, që në caqet e durimit,
pa kuptuar kohën vrasin,
ëndrrat trazojnë,
ankthit shteg i hapin.
Pritje, që në kufijtë
e marrosjes, lumturitë
etshëm ndezin,
turbullirash çapiten.
Pritje që mundimit lëngojnë,
me të vetën koha,
qartësimeve i sfidon,
shpirtin rëndë tronditin.
Pritje të tejzgjatura, që vetëdijes
arrijnë të kuptojnë se jeta
nuk mund të jetë iluzion,
ndaj rrugë veprimit i hapin.