I bëra pyetje vetes sime ende pa çelur sytë:
Çfarë të bisedoj në këtë mëngjes veror?
Mendja më ishte pushtuar nga këto trillime,
Por përgjigje nuk mund t’i jepja dot.
Sa ëndrra patëm e sa të tjera do të vijnë,
Që kur jeta nisi vrapin me hapat e parë.
Vrapime e vrapime nuk patën kurrë të ndalur,
Edhe shpirti rendi pas sendërtimit të ëndrrave.
Bisedoj me veten time në vetën e parë;
Pyetjet dhe përgjigjet më vijnë njëkohësisht.
Unë mbetem e hutuar, fjalën s’e nxjerr dot, o Zot!
Ah, kjo jetë qenka si hambari që s’mbushet kurrë.
Në itineraret e jetës koha na përplasi,
E mundohemi me qetësi t’u japim përgjigje.
Çdo mendim vjen me dhembje a me buzëqeshje,
Sepse vetë jeta është një përplasje e ndjerë.
Sa herë zgjohemi me shpresa të ringjallura,
Me elan që ma pushton shpirtin pa reshtur,
Mundohemi jetës t’i dalim përballë me buzëqeshje,
Se një jetë kemi mbi këtë dhe, kurrsesi një të dytë.
Nga ëndrrat zgjohemi me shpresa të ripërtërira,
Nga dielli i shpresës që zemrat na i ngroh.
Çdo përjetim që jeta na e sjell në çdo çast,
E pranojmë me mirënjohje, sepse kjo është jeta njerëzore.
Kur zemrat tona mbushen me humanitet,
Na duket sikur fluturojmë në oazet qiellore.
Ndjejmë lumturinë të rrjedhë nëpër dejët tona,
Dhe na duket se e gjithë kjo botë është e jona.
Një shpirt humanitar gjithmonë reflekton mirësi,
Rreth botës e rreth nesh, kudo që ndodhemi.
Le të japim më të mirën për jetën dhe për njeriun,
Sepse ky është mësimi që të bën të ndihesh vërtet i lumtur.