Na thoshin gjyshërit për historinë,
kur luftërat përflaknin këto troje;
se lufta më e madhe bëhej ndër vëllezër,
për idealet e kohës, jo për atdhe.
Sot historia prapë po na troket,
me fytyra që koha s’i kishte parë;
aty ku populli mbante barrën e luftës,
dikush sot kërkon lavdi të pamerituar.
Në Stubëll mbetën mijëra shpirtra,
mes frikës, urisë dhe ankthit pa fund;
pritën një dorë që s’u shtri askurrë,
veç shpresës që i mbajti gjallë gjithkund.
E sot, pas kaq shumë vitesh heshtjeje,
dalin zëra që shkruajnë tjetër histori;
trimërinë e matin me fjalë të vona,
ndërsa e vërteta ende pret drejtësi.
Historia nuk shkruhet me mburrje,
as me tituj të fituar vonë;
ajo jeton në kujtesën e dëshmitarëve,
që s’e shesin të vërtetën për jehonë.
Nuk vdes e vërteta me heshtjen e saj,
as koha s’e shlyen gjurmën e kujtesës;
dëshmitarët jetojnë në fjalën e drejtë,
e historia i përket së vërtetës.