Kupa e verës dridhet
nën gishtërinjtë e mpirë.
Pikat e fundit i gëlltita
me të njëjtën etje
që më pushton ngadalë.
Luaj me hënën
e dehur nga aroma e natës.
Brenda meje heshtja
mbush çdo zbrazëti
të harruar moti.
Prej instinktit
vazhdoj t’i buzëqesh trishtimit
si mikut të vjetër
që di të trokasë
sa herë që nata
zgjat e zgjat