I dua njerëzit që s’merren me fjalë
I dua ata që japin dashuri
I dua njerëzit që flasin ngadalë
E fjalën e thonë me mençuri
I dua njerëzit që mendohen disa herë
E goja e tyre një herë u flet
E s’ shkojnë ata nga të fryjë erë
Vazhdojnë rrugën kur i ligu ua pret
I dua njerëzit pa vese të këqija
I dua ata që s’dinë të urrejnë
E n’shpirtin e tyre u fle mirësia
E fjalën e mirë dinë të ta kthejnë
I dua njerëzit që fjalën e mbajnë
I dua ata që s’bëjnë premtime
E ballë përballë s’të lyejnë e lajnë
E thikën nuk ta ngulin pas shpine
Ndaj mos harro ti o njeri
T’përjetshëm nuk ka mbi këtë tokë
Fal ti ,fal veç dashuri
Se do t’largohesh një ditë nga kjo Botë