Sot në sofër më trokiti hasmi,
e dera nuk pyeti për plagët e vjetra.
Bukës nuk i takon të ndajë zemrat,
ajo lind për të bashkuar njerëzit.
Kripa u hodh mbi sofrën e bardhë,
si dëshmi e besës së trashëguar.
Në atë çast heshtën inatet,
e foli vetëm nderi shqiptar.
Sepse sofra nuk njeh hakmarrje,
ajo mban aromën e paqes.
Aty ku buka ndahet me zemër,
edhe urrejtja humbet udhën.
Hasmi mbetet hasëm jashtë pragut,
por brenda është mysafir.
Kështu na mësuan të parët:
ta ruajmë nderin më shumë se zemërimin.
Le të mbetet kjo sofër amanet,
ku buka, kripa e fjala e mirë
janë më të forta se çdo armiqësi,
sepse burrëria fal, por kurrë nuk përkulet.