Më lejo t’bëhem ledhatim i natës sonte,
të vij pa zhurmë aty ku zemra të rreh.
Të mbështetem lehtë në supin tënd të ngrohtë,
si një ëndërr që vetëm dashuria e njeh.
Sonte do doja t’isha një rreze hëne,
t’rrëshqisja heshtur mbi pragun tënd të qetë,
të futesha pa trokitur e të gjeja strehë,
aty ku zemra ime ka zgjedhur të mbetë.
Hëna le të ruajë heshtjen e shpirtit,
deti le të fshehë çdo psherëtimë.
Çdo valë të më sjellë më pranë teje,
derisa malli të tretet në frymëkëmbim.
Detit t’ia falja të gjitha të pathënat,
valët t’i niste drejt brigjeve të tua;
le t’mi shkumëzojnë afshet e zemrës,
deri sa mallin e tretur t’ma largosh mua.
Sa gjatë kam bredhur me mallin në duar,
duke kërkuar gjysmën që më mungon.
Asnjë strehë nuk m’u bë si i yti kraharor,
ku shpirti qetësohet dhe zemra këndon.
Kam bredhur gjatë me duart plot mungesë,
duke kërkuar gjysmën që pa zë më thërret.
Shpirtin tim s’e mbajti dot asnjë qiell,
si kraharori yt, ku gjen paqen e vet.
Sa net kam mbetur peng i largësisë,
veç hijen e dëshirës duke përqafuar.
Se shpirti e njeh vetëm një shtëpizë,
aty ku rreh zemra e dashuruar.
E nëse nata ka një lutje për të falur,
vetëm një mrekulli do t’i kërkoja me shpresë:
të më sillte pranë teje, pa fjalë e pa zhurmë,
që dashurinë ta jetonim pa na djegur me mungesë.
Sonte hënës i fala një lutje të fshehtë,
ta zbresë dritën mbi pragun ku je:
të bëhem puhizë në natën e qetë,
e zemra ime në gjoks të të fle.
Mos më lër sonte në kthetrat e mallit;
bëma natën një urë mes dy zemrash.
Se zjarri i dashurisë shkrin edhe gurët e zallit,
kur dy shpirtra frymojnë mes ëndrrash.
E nëse nata di ende të falë mrekulli,
veç një dhuratë do t’i kërkoja sonte:
të zhytem në përqafimin tënd pa kthim,
e agimi të na gjejë një shpirt në dy fronte.
Të humbas përjetë në tëndin mendim
e koha të ndalet me ne në përqafim.
Le të mbytet malli në të thellën lumturi,
aty ku dhe heshtja merr emrin dashuri.
Manushaqe Hoxha Laçi, poetja e vargje