Më djeg në gji,
frymëzimi im.
Për kë të shkruaj,
më thoni .
Për njerëzimin
që mbiu nga fara e ëmbël,
për kë ?
Për zemrat që harrojnë
të ndiejnë,
për sytë që shohin
por s’kuptojnë.
Për duart që ndërtojnë
dhe prapë rrënojnë,
për shpirtin që kërkon diell
mes hijesh që s’barojnë
.
Apo për dashurinë,
që lind e vdes çdo ditë,
si një lutje e heshtur
që s’gjen kurrë një pritë…
O njerëz “të mëdhenj”,
ju elitë botërore,farë e hidhur,
rrënjët i keni thellë
në tokë të lodhur.
Mos …jo,mos na lëndoni,
s’keni ç’të na merrni
veç frymën që na mbeti
dhe ëndrrat që s’i shitëm.
Na lini të këndojmë
këngën e jetës,
pa pranga në zë,
pa lejen tuaj në shpirt.
Mos kini frikë nga ne,
nuk rrëzojmë frone,
veç ngremë sytë
nga errësira juaj.
A mos ju theri në gji
lumturia jonë e thjeshtë?
A mos ju djeg
një dritë pa çmim ?
Se ne,edhe pa ju,
dimë të qeshim,
dimë të duam,
të jetojmë.
Dhe loti që i bie këtij populli ,
është fjala që s’mund ta fshehin.