Ndonjëherë zënkat janë si dallgë,
që vijnë furishëm drejt në breg
;por shpirti i vrarë është si një plagë,
copëtohet si gjethet në degë.
Ndonjëherë, kur është i lodhur shumë,
nuk do ta deshifrojë askush;
çdo bulëz loti përmbyt një lumë,
buzëqeshja tretet si një shkumë.
Heshtja ndonjëherë mban mijëra fjalë,
dhe zemra është det i pafund;
pellgu i dhimbjes thahet ngadalë,
tek muzgu në fllad e përkund…
Ndonjëherë rrëzohemi si gjethe vjeshte,
por ëndrrat na rizgjojnë përsëri;
ashtu siç mësojmë sa flet një heshtje,
mësojmë çfarë qe kjo dashuri.
Pas çdo rrebeshi lind një ylber,
zemra ringrihet me besim më të plotë,
për të dashuruar edhe njëherë,
më bukur, më thellë, më fort…