S’është e lehtë të jesh grua,
të bësh punë jashtë e brenda si robot,
të rraskapitesh deri në thua,
dhe kur të lëndojnë mban të fshehurin lotë.
Kur dëshiron t’ia rrasësh me shpullë dikujt,
që e ka mbush kupën,
kur të përzihen në punët e tua,
e të vjen një dëshirë t’ua thyesh hundën.
Të hash diçka të ëmbël,
por do të humbësh peshë,
kur shpirti të do këmbëzbathur,
por majë takave veten do të gjesh.
Kur dëshiron gjithmonë
veç të blesh e të blesh,
kur dollapi bllokohet nga teprica,
e prapë s’ke ça vesh.
Të jesh grua, është vërtetë e vështirë,
tu rrish lepe peqe në këmbë,
dhe prapë do dalë diçka,
që s’e ke bërë dhe aq mirë.
Kur t’i thyejne ëndrrat,
e ti copat ia mblesh në heshtje,
mendon më shumë për të tjerët,
dhe harron më kryesoren veten.
Kur të vjen te ikësh, të arratisesh,
siç ke bërë me mendje shumë herë,
por kur mendon fëmijët kthehesh
nga rruga e trurit,
dhe s’e kalon atë derë.
Kur abuzojnë me mirësinë tënde,
dhe ti ua fal, bën sikur e harron,
por të dhemb edhe më tepër ai shpirt,
kur i faluri më shumë e tepron.
Mos të flasim,
kur të godasin e të torturojnë pa mëshirë,
atëherë, kur ti s’ke fuqi brenda vetes,
mallkon veten, që ke lind grua
se qenka shumë e vështirë.
S’është e lehtë të jesh grua,
edhe pse të kërkojnë të jesh ëngjëll,
kur fryna u lëshon flakë si dragua,
e ti prapë duhet të jesh e mirë,
edhe pse thikën ua ndjen në eshtër.
Jo, s’është e lehtë të jesh grua,
ke emrin e sakrificës së kesaj bote,
sa e vështirë të jesh grua,
se ke lindur sa e brishtë, aq e fortë,
për t’i dhënë fuqinë kësaj toke.