Në marramendjet e tua
ke kërkuar hijeshinë e maleve,
ngjitjet e rënda, të mbarsura me heshtje,
ke gdhendur kurora vargmalesh
mbi ballin e poezive,
dhe pjellorinë e fushave e ke përqafuar
si një premtim që tretet në mjegull.
Djerrinat i ke lënë
të shkreta në mëshirën e fatit,
si plagë të pashëruara
në trupin e tokës.
Ke dashur edhe figurën e mashkullit,
jo si strehë,
por si shenjë që të mos mbetesh
vetëm në hapat e ardhshëm,
kur era i shpërndan gjurmët.
Por veten…
e ke lënë pas në nevojë,
si një fëmijë që s’pati
krahë ku të mbështetet
dhe gjithçka të është fashitur
nga memoria