Nata hodhi tylin e saj,
rrugët u boshatisën,
kudo heshtje dhe errësirë.
Gjumi nuk më merr,
dhe hëna më bën shoqëri.
Mendimet më vizitojnë,
dhe veten pyes: çfarë dua sonte?
Ajo që dua nuk blihet,
huazohet,
dhurohet.
Dua mbrapsht jetën time!
Atë jetë që e mendoja të sigurt,
me ëndrra, çaste, gabime dhe gëzime.
Por nga kush ta kërkoj?
Nga ata që, pa më pyetur,
më hodhën në “greminë”.
I vunë emër — një tjetër dështim,
por harruan se gjatë rënies
i hapa krahët
dhe u ngrita përsëri.
Ndoshta jeta më pret diku,
në ëndrrat që braktisa,
në monopatet që nuk guxova
t’i shëtisja.
Dhe sonte nuk do ta kërkoj
nga askush tjetër,
por nga vetja ime:
hap pas hapi, frymë pas fryme,
t’i mbledh copat e mia të thyera.