Nëse të më thuash “si je?” s’ke kohë më,
unë buzëqeshjen do ta mbaj si mburojë,
do i fsheh plagët që s’kanë më zë,
dhe prapë do të t’kuptoj…do të t’mbroj.
Nëse s’ke kohë të më flasësh një fjalë,
kur malli më përplaset në dritare me rrebesh,
do ta mbledh heshtjen në zemër ngadalë,
dhe prapë do të t’kuptoj…si më parë do t’buzëqesh.
Nëse s’ke kohë të më shohësh në sy,
ku shpirti im flet pa zë e pa dritë,
do bëhem hije që kalon pa ty,
dhe prapë do të t’kuptoj…në çdo pritë.
Por nëse një ditë unë ndalem krejt,
s’të pres, s’të fal, s’të thërras në emër,
mos u çudit pse u ftoh ky zjarr i nxehtë,
e dogji mungesa…jo e imja zemër.
Atëherë mos më pyet pse ndryshova,
as pse heshtja më bëhet përgjigje,
jeto pak dhimbjen që unë provova,
e kupto sa rëndon një pritje.
Ulu ti pak në vendin tim të shkretë,
ku malli netëve më bëhej furtunë,
dhe do ta kuptosh se ç’kam hequr vërtet,
kur heshtja të t’flasë më shumë se unë.
Veç ulu pak në stolin tim të ftohtë,
ku pritja plagët m’i hapi pa mëshirë,
dhe do ta kuptosh mes lotësh të kotë,
se mungesa vret më shumë se një lamtumirë.