Në fillim, ne ishim dritë…
aq shumë dritë sa s’kishte vend për hije,
ti më shihje si mrekulli,
unë të besoja si përjetësi.
Nuk kishte “pse”, nuk kishte “po sikur”,
veç rrahje zemre që flisnin një gjuhë,
dhe bota…ahh bota rrinte jashtë nesh,
si diçka që s’kishte rëndësi.
Pastaj… pa u ndjerë,
hyri një heshtje mes fjalëve tona,
jo zhurmë, jo stuhi,
veç një boshllëk që s’dinte të largohej.
Filluam të shihnim më qartë…
por çuditërisht, më pak bukuri.
Aty ku dikur puthnim plagët,
tani i numëronim.
Ti u bëre më i largët,
unë më e heshtur,
dhe dashuria jonë….
si një dritë që dridhet para se të fiket.
Pse ndodhi?Përse?
Asnjë nuk e tha me zë…
ndoshta sepse e dinim
që përgjigjja do të na lëndonte.
Nuk ishte urrejtje,
urrejtja do të ishte më e lehtë,
ishte thjesht… mungesë,
mungesë e asaj që dikur na mbante gjallë.
Dhe një ditë, pa dramë,
pa britma, pa lamtumira të mëdha,
ne u bëmë dy të huaj
që dinin gjithçka për njëri-tjetrin.
E di çfarë dhemb më shumë?
Jo ndarja…
por kujtimi i asaj dashurie
që mendonim se nuk do të vdiste kurrë.
Sepse dashuria nuk shuhet, thonë…
por unë e kam parë si hesht,
si zbehet ngadalë,
derisa mbetet vetëm… oh vetēm një kujtim,
një kujtim që të dhemb në heshtje.