Fjala s’është vetëm zë që ikën,
As puhizë që n’vesh na përkund,
Ajo rritet në heshtje t’thellë,
Si farë që çel n’tokë me mund.
Ajo shëron, si mjaltë n’plagë,
Kur del nga zemra me nder e besë,
Por mund të djegë si prush i ngratë
Kur lind nga urrejtje pa shpresë.
Fjala – burim i një dashurie,
Që lidh dy zemra të një malli,
Por edhe shpatë pabesie
Që ndan si thikë për së gjalli.
Ka fjalë që i japin dritë ditës,
E fjalë që zhysin shpirtin n’errësirë,
Një “të dua” mbjell pranverën,
Një “s’të dua” sjell sall mugëtirë.
Një fjalë nënë – e mbushur lot,
Mban njeriu thellë në një përqafim,
E fjala e fundit e një të vdekuri
Peshon mbi zemrën përplot trishtim.
Ka fjalë që shkruhen në histori,
Si gjaku që rrjedh për një ideal,
Ka fjalë që treten në hiçësi,
Si tymi i kotë, tejet banal.
Mos e thuaj fjalën për lojë,
Kur s’e di ç’mund t’shkatërrojë a ç’ngrejë,
Se një fjalë që del pa mend,
Mund botën mbrapsht ta kthejë.
Por nëse zemra ta thotë me zjarr,
Atë fjalë që nderon e ndriçon,
Thuaje krejt si flijim i pastër,
Se fjala e vërtetë – shenjtëron.