Sytë e tu, dikur humbje në errësirë,
sot më mësojnë si të shoh —
si të të gjej ty
edhe kur je diku larg.
Gjithçka që prek
ka pak nga ti brenda,
si dritë që s’lodhet
duke udhëtuar në distancë.
Ti je mësimi im pa orë, pa fund,
edhe kur s’flet,
edhe kur zhdukesh në heshtje
që flet më shumë se zëri.
Ne jemi kujtesë që merr frymë:
kthime të vogla,
ujë që e nxjerrim ngadalë
nga një pus që s’mbyllet kurrë —
unë dhe ti.