Zoti foli,
dhe foli për Paqe.
Por njeriu harroi zërin që e krijoi
dhe nisi të fliste me heshta e zjarr.
Kam dhimbje për këtë botë që s’kujton,
që pret degën ku vetë është ulur,
dhe ndërton altare me kockat e bijve,
në emër të lavdisë, që kurrë s’arrin.
A nuk e dini, ju që ndizni luftëra,
se toka është pluhur
dhe ne jemi frymë brenda saj?
Përse të derdhet gjak mbi dhè,
kur vetë jeta është një dhuratë e çmuar?
Përse t’i fshihet mëshirës fytyra,
kur të gjithë jemi pelegrinë në shkretëtirë?
Gjithçka që ngritëm me duar,
do t’i përpijë koha si lumenjtë ranishten.
E atëherë, kush do ta kujtojë
emrin e ushtarit që vrau njeriun?
Apo s’e dëgjoni zërin që vjen nga lart:
“Mos vra, mos vidh, mos urre…!”
Por ne e kthejmë veshin nga hijet
dhe nderojmë ata që bëjnë perandori me flakë.
A është lufta mënyra jonë
për të gjetur Zotin mes rrënojave?
Apo jemi bërë vetë zotër,
që gjykojmë jetën si gjykatës të verbër?
O njeri, ndalu!
Mos kërko fundin në emër të fillimit.
Sepse toka nuk ka nevojë për gjak,
por për dritë
dhe për një frymë që fal.