Në ëndërr më erdhe si dritë e hënës,
Në shpirt më preke si frymë e pranverës.
Në ëndërr të putha si vesë mbi lule,
Në sy më humbe si dritë e natyrës.
Në ëndërr t’i kreha flokët me mall të qetë,
Të mbajta në zemër si yll në qiell të gjerë.
Kur unë u zgjova, humbe si mjegull në agim,
Mbeti veç zemra ime e mbytur në kujtim.
Hëna u tret ngadalë në detin pafund,
Nata ma mori ëndrrën, pse s’e solli më kurrë?
Alban HAJRUSHI-VESË
- Advertisment -