Abide Gashi-MOS KËRKO

Mos kërko,
paqe nga njerëzit,
që ta vodhën ,
qetësinë,
se sytë ,
që mbollën stuhi,
nuk dinë ,
të falin dritën.
Mos kërko,
ujë në shkretëtirë,
as hije ,
nën pemë të tharë,
zemrat që ushqyen plagët,
s’dinë të bëhen,
balsam i bardhë.
Paqja nuk lypet,
te fjalët boshe,
as te buzëqeshjet ,
pa sinqeritet,
ajo lindë ,
në shpirtin tënd,
aty ku banon,
e vërteta e qetë.
Lëri pas zërat,
që të lodhën,
si gjethet,
që i merr çdo erë;
ec përpara ,
me kokën lart,
pa kthyer sytë,
asnjëherë.
Sepse qetësia,
është thesar,
që nuk dhurohet ,
nga çdo njeri,
ajo rritet ,
në zemrën tënde,
kur zgjedh dinjitetin ,
mbi çdo padrejtësi.