Ditën kur Zoti të krijoi
Një kokërr kafe të blatoi
Dhe zemërgjerë, aty për aty,
Diku poshtë ta ngjiti ty.
Ta ngjiti ty vertikalisht,
I dha jetë, i dha mish,
Pastaj më thirri e më tha:
“Atë kokërr kafe mos e nga!
Mos e nga e mos e kruaj,
Ndryshe mendja do të luajë,
Se s’ke mulli që ta bluash,
Në pleqëri do të vuash!”
Unë Atë nuk e dëgjova,
Kokrrën e kafes e shijoi:
Mjaltë e kripë me erë ftoi!
Nga trutë fare më shkalloi.
Atëher’ Zotit kaq fisnik
I kërkova një ibrik
Lëngun kafes për t’ia pirë,
Se me të s’kisha të ngirë.
Dëshirën Ai ma plotësoi,
Veç ibrikun s’ma vu në gojë,
Por ma vendosi diku poshtë,
Me lëfyt hem mish, hem kockë.
Sot që u plaka, shumë po vuaj,
Me këtë lëfyt asgjë më s’kruaj,
Se kockë bëhet në të rrallë
E prej vitesh jam në hall.
S’gjej dot për be kokërr kafe,
Natë e ditë merrem me llafe,
Kokrra e kafes është për të tjerë,
O pleqëri, moshë e përmjerë!…