Mbi tela të vjetër të një violine
Flente një këngë që e harruan
Nuk e lënduan vitet e trishtimit
Por të sotit që më s’e kënduan.
Mbi pentagram të shlyera notat
Ku poetë të mëdhenj komponuan
Këngë të ëmbla i kënduan vendit
Shekujt e fëlliqur këto i ndaluan.
Pat dekada që shumë ndihmuan
Që nga një hiç të bëjnë mrekulli
Pat edhe të tilla që e shkretëruan
Tymi i mëllefit derdhej me tradhti.
Ndihmuan disa që të bëhej mirë
Edhe e liruan nga kthetra barbari
Ah, të gjorët, sa e patën vështirë
Sa nga i huaji, sa nga shqiptari