Abide Gashi-PËRTEJ SË KALUARËS

Ndonjëherë mbi supe,
mbajmë stinë të vjetra,
dhimbje që heshtin,
por kurrë s’harrojnë,
plagë nëpër qoshe,
që i fsheh zemra,
që vitet kalojnë,
por ende na shoqërojnë.
Mbajmë fajin si gur në kraharor ,
që e rëndon barra,
kujtime që shpirtin ,
e lodhin pa ndërpre,
duke harruar ,
se jeta ecën përpara,
dhe dielli na ngrohë,
pas çdo shiu me re.
Por shërimi nis,
në një çast të qetë,
kur zemra vendos ,
të falë e të çlirohet,
kur nuk e quajmë ,
më veten plagë,
por forcë ,
që nga rrëzimet ngrihet.
E kaluara është,
mësim, jo burgim,
një udhë e kaluar,
jo destinacion,
sepse njeriu nuk është dhimbja,
që mbartë në rrugtim
por shpresa që mban,
në shpirtin e tij sot.
Ti nuk je krijuar,
të jetosh në hije gjithëherë,
as të mbash përgjithmonë,
barrën e djeshme,
je krijuar të çelësh
si lulja në pranverë,
dhe të ecësh drejt së nesërmes,
me zemër të qeshme.
Lëri plagët ,
të pushojnë në paqe,
si gjethet që bien ,
kur vjen vjeshta,
sepse shpirti yt ,
meriton fluturimin,
dhe jeta të pret përtej së kaluarës,
kjo është e vërteta.
Mos e mat jetën ,
me plagët që ke kaluar,
por me guximin ,
që të ka mbajtur në këmbë.
Sepse shpirtrat e fortë ,
nuk janë ata që s’janë rrëzuar kurrë,
por ata që janë ngritur,
sa herë kanë rënë.