Më shtyve buzë greminës
dhe aty mësova
se si qëndrohet në këmbë
pa u mbështetur.
Më lëndove,
por nuk më rrëzove dot.
Më preke aq thellë
sa fillova të dëgjoj veten.
Nga papërgjegjshmëria jote mora peshë,
por peshën e shndërrova në bosht,
boshti u bë shtyllë,
dhe mbi të
u ndërtova pa leje.
Më deshe errësirë,
por isha rrezatim.
Më quajte mbyllje,
por isha dritare
ku hynte dielli,
derë që hapej nga brenda.
Më deshe të brishtë,
por brishtësia ime
ishte formë drite
.
Më mendove të heshtur,
por heshtja ime
ishte pjekje.
Çdo përpjekje për të më rrëzuar
u shpërbë në frymëmarrje;
çdo kufi që më vizatove
më tregoi
sa larg mund të shkoja.
Çdo frikë që më mbolle në shpirt
më mësoi
si të mos largohem nga vetja.
Sot eci jashtë hijes tënde
jo për t’u fshehur,
por sepse drita ime
s’ka më nevojë krahasimi,
jo me zemër të mbyllur,
por me zemër që di.
Jam përgjegjëse për hapin tim
dhe paqja ime
nuk kërkon dëshmitarë.
Jam grua që i beson frymës së vet,
dhe paqja ime
s’ka nevojë shpjegimi.
Rrjedh si mendim i lirë,
si zë që s’pret miratim.
Versioni yt për mua
bie vetë,
se nuk jam më aty
ta mbaj gjallë.
E mbylla kapitullin ku ishe titull.
Tani shkruaj pa ty
në librin e së ardhmes,
dhe ti mbetesh
jo plagë,
por rrugë
që më solli
te vetja.