Ju o viset e mija,
t’bukra sot pa borë,
ah sa mall sot kam,
t’ju kam n’diasporë.
Tek ju kam dëshirë
t’ua shoh bukurinë,
ta shoh sot të thinjur
t’nderuarën shoqëri.
Në bjeshkët e Sharrit,
atje bashkë të shkojm,
ujin n’gurgullim s’bashku
ta dëgjojm.
N’cicërim shqiponjën,
krahapurë çdo herë,
ah sa kam dëshirë ta
shof n’këtë pranverë.
O viset e mija,
t’bukra me lartësi,
shpirti im e zemra
sa fort kan dashni.
Dashni që t’ju ndjen,
me sy që t’ju shoh,
se kam frigë nga mosha,
a thua do t’ju njoh?
Edhe po s’ju njoha,
do jam i nderuarë,
malli n’lot nga syri
prap ka me m’treguar.
Prandaj sot nga mendja
prapë s’muj t’ju largojë,
se çdo ditë n’mallëngjim
shpirti po m’rënkonë.