Zanë Memeti-Puls i dyfishtë

A do më zhgënjesh edhe ti?
Je këtu, apo në rrjedhën pa emër?
“Jam këtu, por jo si më parë.
Ujë që mban mend gurin,
por harron burimin.”
Ç’tregon shpresa kur s’gjen strehë?
Kur pritja bëhet ambull dhe rëndon më shumë se koha?
“Shpresa është dritë
që kthehet te e njëjta plagë.
Nuk vjen për shërim,
por për të dëshmuar
se diçka ende pulson.”
Pse harron formën tënde
dhe bëhesh udhë e vetmuar?
“Jeta të goditi.
Të lodhi.
U hollove si lutjet që bëhen frymë.”
A ndihesh ende gjallë?
“Pritjet u bënë rite.
Koha u shtri mbi mua si hije pa trup.
Njerëzit më lanë me mjegull të rënduar
se ardhja e tyre, ishte dritë.
Më lanë pa ajër, pa qiell.”
Dhemb akoma?
“Plagët lindin nga ajo që duhej ndodhur
jo nga ajo që u bë.
Hapësira e mundësisë dhemb
më fort se realiteti.”
Më fal për ëndrrën që s’u mishërua!
“Zhgënjimi është besim
që s’gjen trup ku të pushojë.
Dhemb sepse është i pastër.”
Mos më braktis!
“Mungesa është prani që më grith.
Vetëdija rri hapur edhe kur hesht.”
Pa ty, pritja… s’di çfarë pret.
Rri!
Më premto!
Shpëtomë!
Vetëm të mos më përpijë koha.
U frikësohem mëngjeseve,
që mund të më gjejnë pa ty…