Duar artë ëndrrash
ishte si duhej të ishte
ajo e largësisë diellore
ndez palët e shpirtit
atë të lartësisë qiellore.
Merr vargun tim në gji
e ti, buzëmbla ime
hënës ia rrëmben buzëqeshjet.
Malet flasin me zë
era përshkon largësitë.
Ti je ylli i ëndrrave të mia
i dashurisë së pashterur.
Buzëmbël të quaj
unë në ëndrrat e mia
zgjuar rri si dashuria
ëndrrat i përkëdhelin
mbresat e pashlyera
belbëzimet e pa zë.
Ëmbëlsia e buzëve
lë shpresën të ëndërroj.