Gjethet nga degët kishin rënë,
errësira kishte mbuluar mëngjesin,
lotët e saj, çudi,s’u thanë,
edhe pse prej kohësh rrjedhin.
Ajo qan fatin e saj ,
se njerëzit kurrë s’e kuptuan,
edhe pse ajo,në heshtje,
me atë fat kurrë s’ishte pajtuar.
Fati ishte i tillë,
vajza ashtu trajtohej,
askush nuk e pyeste,
nëse ajo pajtohej.
Edhe zogjtë e malit
kishin ndalur këngën,
me sy të ngrirë,të heshtur,
vemendshëm përcillnin vajzën.
Ajo futi diçka në gojë,
të lëngshme, ngjyrë limoni,
pas pak çastesh trupi u drodh,
aty buzë malit,pranë një kroi.
Ishte vend i takimit
ku ajo u dashurua,
puthjen e parë
trimi ia kishte dhuruar.
Por pas ca kohe
s’dihet nga iku e ku shkoi,
asaj i kishin thënë ,
gjatë skijimit diku në Perëndim,
në karrocë invalidësh përfundoi .
Dhe vajza mbeti vetëm
mes shtegut dhe kroit të ftohtë,
era i numëronte frymët,
mali e mbuloi me heshtje .