Më në fund,
njeriu mbetet veç i vetvehtes.
Në vetminë rreket i zhgënjyer
Merr nga rrenjet,ushqen frutat,
pastaj ka fatin e një gjethi
në fund të vjeshtes.
Më në fund
njeriu mbetet me një portofol
të rrudhosur,
një dekoratë të ndryshkur
për” Punë të Palodhur “!
Në fund,
mbetesh përballë atyre
që u duhesh vetem për vota.
Të përdorin si dekor,
të numrojnë si numër ,si kokrra.
Përballë atyre që nuk ishin askushi.
Me fabula rrenash,
u bënë luan ,mbretër pylli.
Të shfrenuar, të harbuar,
çojnë turinjt si hamshorët,
kur u marrin erë pelave te bishti.