Kam frikë të avitem, të t’puth tek faqet,
ato janë të buta ,si të jenë sfungjerë,
mbi buzët llokume, t’kanë mbirë manushaqet,
edhe unë kujtova , se është pranverë.
..
E s’dua, të t’i djeg sythat nga ku çelin lastarët,
sepse ti, je ndryshe nga lulet e tjera,
ty puthjet të ndezin dyfishi me zjarrë,
Dhe zien prej prushit siç zien musht vera…
Ti je lulja e ndjenjës , je hënë e praruar,
je çerdhe e ëndërrave ku fle pa kujdes…
Kam frikë të t’puth mos m’ mbetesh në duar…
Mos thahesh ,thërmohesh,mos m’tretesh si vesë…
Mimoza Eliona Osmani-Kujtova …
- Advertisment -