Bota, e dashur, s’ka më qetësi
Me një çmendinë ajo më ngjan.
Çfarëdo që të bëjmë unë dhe ti
Me dashuri s’ia dalim mbanë…
Ti nuk trëmbeshe kur në qiell
Netëve kishte yje shumë,
Shallin në supe shpesh ta hidhja
Që të të fshihja nga yjet unë…
Sa shumë paska, më thoje, sonte,
Meteorë në qiellin e përflakur!
Kur nëpër tym hëna lundronte
Fenerët ndriçonin të përgjakur…
Yjet, e dashur, i zëvendësuan
Me aeroplanë edhe raketa
Thonë vetë Zotin e verbuan
S’do ketë më dit’ e netë të qeta…
Dhe më thoje se s’rri dot vetëm
Që unë të shkoja vetë në luftë,
Pastaj si ti të tjerë më pyetën:
“Me kë do luftosh, o njeri i urtë?!”
Unë dhe ti i duam njerëzit
Kudo që janë në këtë botë
Me siguri dhe ata na duan
Dashurinë s’e vrasim dot…
Bota e Zotit ka shumë mërzi
Si të ishte burg ajo sot më ngjan
S’na mbetet asgjë mua dhe ty
Veç me dredhi t’ia dalim mbanë…
Në se dikush një ditë na thotë
Po ku ishit ju deri tani?
Mos u përgjigj, se është e kotë,
As Zoti vet nuk ka qetësi…
Nëpër fusha ndihet ajri i pastër,
Kënga e zogjve në çdo anë,
Shqiponja krenare nga qiell’i kaltër
Shikon Botën anembanë…