Dikur në heshtje të degjoja
Fjalët e bukura të dal nga goja yte
Fjalë që i morë era e i shpiu diku larg
Në një humnerë bashkë me fjalët u zhduke edhe ti
Ende pa u ofruar mirë më braktise
Më le në mes stuhish
Të vdes ja të rojë
Të dorzohem apo të fitoj
Të jem e lig apo e fortë
Me kokën mbrapa më vështroje se si rrënkoj
Nga plagët që su shërokan dot
Doja të prekja të të ledhatoja
Të shiqoj buzèt e tua duke belbëzuar
E fjalën e bukur si dikur duke e thënë
Je dashuria ime që s’shtjeron kurr
Je dielli im që më ngroh,
Dhurata ime më e bukur që se pata kurrë
Hëna vezëlluese që shëndrit dhe natën
Me fanellë të hollë u mbështete në shpatull
Nuk dot braktis kurr as në ëndërrat
si në përralla.
Më merr më shpie
Atje ku krojet jan duke buruar
Më fal qastet që nuk kthehen më
Nga kjo bot sa s’jam dorëzuar
Se trupi më është ftohur
E mbrenda kam zjarmi
Kur jam pran teje ndiej shumë qetsi
Fati më brakstisi ende pa më njoftë
Q’më ka mbetur tjeter të ik nga kjo botë