Do hipi në anijen më të mirë në botë
do udhëtoj e asnjëherë s’do të ndaloj
As të kem në mendje, o kohë që shkon
kur dhe ku do mbërrij e ku do shkoj
Kam me vete penelat e fëminisë
lodrat që luaja kukullat prej lecke
Topin, pllakë që lozja me vija me gëzim
Kujtoj mësuesin vizoren që na prekte
Na fliste kur mësimin s’e thonim mirë.
Kujtoj lapsin e çantën e vjetër prej bezeje
Kujtoj tespihet e babait çitjanet e nënës sydlirë
Vëllain që u rritëm bashkë.
Qenin e macen që kishim me vete
Kujtoj dybekun e dhallës dasma, gëzime
Dashurinë e parë që mbeti ëndërr plot bukuri
Kujtoj shiringën e parë mes gishtërinjve
që bëra te një pacient një bisturi
Kujtoj rrugët me gurë borën e madhe
Kujtoj ujin e kroit kur mbushnim gjymat ne krahë
Lumin e turbulluar që e kalonim dhe bahçen
Vezët e freskëta shtëpinë vogël me gurë të bardhë.
Ku është velënxa që mbulonte trupin e njomë?e
Ku është krevati i vjetër me disa dërrasa?
Kujtoj trëndafilat të kuq e të bardhë në oborr.
Ison labe, fyelli, çiftelia e veriut e serenata korçare.
Do marr dhe gjithë pengjet e jetës që më mbeten.